Οι αντιδιαβρωτικοί σωλήνες από εποξειδική σκόνη από χάλυβα παρουσιάζουν αξιοσημείωτη αντοχή στη διάβρωση, οδηγώντας στην ευρεία εφαρμογή τους σε διάφορους τομείς της παραγωγής, της εργασίας και της καθημερινής ζωής των ανθρώπων.
Η εποξειδική ρητίνη, ένα κοινό συντηρητικό, χρησιμοποιείται στην παραγωγή αντιδιαβρωτικών σπειροειδών χαλύβδινων σωλήνων εποξειδικής σκόνης. Αυτοί οι σωλήνες διαθέτουν γρήγορη ταχύτητα σκλήρυνσης, σύντομο χρόνο σκλήρυνσης και υψηλή απόδοση επίστρωσης, με ολόκληρη τη διαδικασία παραγωγής να εξορθολογίζεται μέσω μιας γραμμής μεταφοράς. Η επίστρωση μπορεί να εφαρμοστεί σε μία στρώση χρησιμοποιώντας τεχνολογία ηλεκτροστατικού ψεκασμού. Οι αντιδιαβρωτικοί σπειροειδείς σωλήνες από εποξειδική σκόνη από χάλυβα επιδεικνύουν εξαιρετική αντοχή σε οξέα και αλκάλια, επιτρέποντάς τους να λειτουργούν κανονικά σε ένα ευρύ φάσμα θερμοκρασιών. Επιπλέον, αυτή η επίστρωση είναι φιλική προς το περιβάλλον, ανθεκτική στην κρούση, ανθεκτική στη θερμότητα και έχει καλές ιδιότητες κάμψης.
Αυτοί οι σωλήνες βρίσκουν εκτεταμένες εφαρμογές σε τομείς όπως το πετρέλαιο, τα χημικά, το φυσικό αέριο, η θέρμανση, η επεξεργασία λυμάτων, η παροχή πόσιμου νερού, οι θαλάσσιες εγκαταστάσεις, οι κατασκευές και τα ορυχεία.
Η διάβρωση αναφέρεται στις χημικές και ηλεκτροχημικές επιδράσεις των μεταλλικών υλικών και των περιβαλλοντικών μέσων σε μεταλλικές επιφάνειες, με αποτέλεσμα την υποβάθμιση και τη φθορά του υλικού. Η κοινή διάβρωση των αγωγών προκαλείται κυρίως από διαβρωτικές ουσίες όπως διαλυμένο διοξείδιο του άνθρακα, H2S, Cl-, ίχνη διαλυμένου οξυγόνου και βακτήρια, τα οποία αλληλεπιδρούν άμεσα με μέταλλα για να ξεκινήσουν τη χημική διάβρωση.
Η διαδικασία κατασκευής αντιδιαβρωτικών χαλύβδινων σωλήνων 3PE ξεκινά με την εφαρμογή εποξειδικού ασταριού στην επιφάνεια του χαλύβδινου σωλήνα. Στη συνέχεια, ο σωλήνας τροφοδοτείται στη ζώνη επικάλυψης με μια συγκεκριμένη ταχύτητα περιστροφής, όπου ένα στρώμα κόλλας με ορισμένο πάχος και πυκνότητα εξωθείται και τυλίγεται γύρω από την επιφάνεια του σωλήνα. Ενώ η κόλλα είναι ακόμη λιωμένη, ένας δεύτερος εξωθητής εξωθεί μια μεμβράνη πολυαιθυλενίου, η οποία τυλίγεται γύρω από την κόλλα για να σχηματίσει την επικάλυψη.
Η αντιδιαβρωτική επίστρωση πολυαιθυλενίου τριών στρωμάτων περιλαμβάνει ένα κάτω στρώμα FBE (Fusion Bonded Epoxy) με πάχος περίπου 50 έως 128 microns, ένα συγκολλητικό μεσαίο στρώμα συμπολυμερούς περίπου 200 microns και ένα εξωτερικό στρώμα πολυαιθυλενίου περίπου 3 χιλιοστών. Αυτή η δομή συνδυάζει την υψηλή πρόσφυση, την αντίσταση οξυγόνου, την αντίσταση στη χημική διάβρωση και την καθοδική αντίσταση αποσύνδεσης του FBE με την αντίσταση στην υγρασία, την ηλεκτρική μόνωση και την αντοχή σε μηχανικές βλάβες του πολυαιθυλενίου υψηλής πυκνότητας σε ένα τέλειο οργανικό σύνολο. Διαθέτει ισχυρή πρόσφυση στην επιφάνεια του σωλήνα, εξαιρετική ηλεκτρική μόνωση, αντοχή στην κρούση, μεγάλη διάρκεια ζωής και χαμηλή πυκνότητα ρεύματος καθοδικής προστασίας, η οποία είναι μόνο 1 έως 38A/m2.
Από μακροπρόθεσμη προοπτική, η ανώτερη σχέση κόστους-απόδοσης είναι εμφανής. Η δομή του αντιδιαβρωτικού χαλύβδινου σωλήνα 3PE περιλαμβάνει ένα στρώμα εποξειδικής σκόνης (FBE > 100um) ως πρώτο στρώμα, ένα στρώμα κόλλας (κόλλα συμπολυμερούς) 170 έως 250um ως το δεύτερο στρώμα και ένα στρώμα πολυαιθυλενίου (PE) 2,5 έως 3,7 mm ως το τρίτο στρώμα. Αυτά τα τρία υλικά συγχωνεύονται σφιχτά μεταξύ τους και συνδέονται με τον χαλύβδινο σωλήνα, σχηματίζοντας ένα λεπτό τοίχωμα σωλήνα. Η προθέρμανση πραγματοποιείται σύμφωνα με τη διαδικασία της εποξειδικής σκόνης. Όταν η σκόνη έρχεται σε επαφή με το τοίχωμα του σωλήνα, λιώνει και προσκολλάται σε αυτό. Στη συνέχεια, η αναρρόφηση χρησιμοποιείται για τη μείωση της θερμοκρασίας στο εσωτερικό του σωλήνα, μειώνοντας την ποσότητα σκόνης που προσκολλάται στο τοίχωμα του σωλήνα.
