Η διάβρωση των επικαλύψεων ψευδαργύρου στα κτίρια σχετίζεται με τις ιδιότητες των δομικών υλικών. Για παράδειγμα, το τσιμέντο και το ασβεστοκονίαμα έχουν υψηλή αλκαλικότητα, η οποία μπορεί να είναι εξαιρετικά διαβρωτική στις επικαλύψεις ψευδαργύρου. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ξήρανσης, οι υδρατμοί συμπυκνώνονται στην επιφάνεια της επικάλυψης ψευδαργύρου, παγιδεύοντας οξυγόνο ενώ εμποδίζεται η επαφή του διοξειδίου του άνθρακα. Αυτό οδηγεί σε ιδιαίτερα έντονη διάβρωση. Εάν το τσιμέντο περιέχει χλωριούχο μαγνήσιο, το χλωρίδιο μπορεί να καταστρέψει την προστατευτική μεμβράνη, επιταχύνοντας τη διάβρωση της επικάλυψης ψευδαργύρου. Η άσφαλτος που εφαρμόζεται σε στέγες μπορεί να παράγει οργανικά οξέα κάτω από το φως του ήλιου, τα οποία, όταν έρχονται σε επαφή με την επίστρωση ψευδαργύρου μέσω του νερού της βροχής, ασκούν ισχυρή διαβρωτική επίδραση.
Σε σωλήνες από γαλβανισμένο χάλυβα που χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά ζεστού νερού και ατμού, υπάρχει συνήθως ένα στρώμα θερμομονωτικού υλικού. Εάν η υγρασία σε αυτό το υλικό δεν εξατμίζεται εύκολα, μπορεί εύκολα να προκαλέσει διάβρωση. Για παράδειγμα, όταν χρησιμοποιείται μαλλί σκωρίας ως μονωτικό υλικό, περιέχει όχι μόνο μια ορισμένη ποσότητα υγρασίας αλλά και σουλφίδια, καθιστώντας τον ρυθμό διάβρωσης της επίστρωσης ψευδαργύρου ακόμη πιο γρήγορο.
